Ο προβληματισμός μου ήταν: τι είναι αυτό που μας κάνει να αποκαλούμε έναν χώρο σπίτι; Είναι η απλή πράξη της κατοίκησης σε αυτόν; Είναι ένας συνδυασμός του να ζεις σε αυτόν και να δημιουργείς αναμνήσεις; Και τι συμβαίνει αν πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτό το σπίτι; Παύει να μοιάζει οικείο; Όταν επιστρέφουμε σε εκείνον τον χώρο, τι συναισθήματα κουβαλάμε;

Ο σκοπός είναι να δημιουργήσουμε συλλογικά μια υποδομή στον υπάρχοντα χώρο. Να φτιάξουμε ένα «οχυρό από κουβέρτες» (blanket fort) που θα μας φιλοξενήσει για τη νύχτα. Η επιλογή της κατασκευής ενός οχυρού από κουβέρτες είναι εσκεμμένη, καθώς είναι τόσο πολύτιμη για τους ενήλικες όσο και για τα παιδιά. Έρευνες δείχνουν ότι κάποιος κερδίζει 3 σημαντικές αξίες από αυτή την πράξη: τον Έλεγχο (διαμορφώνοντας έναν χώρο που αντικατοπτρίζει τις ανάγκες του), την Ιδιωτικότητα (μέσω των ορίων και του καθορισμού του χώρου), και τη Φαντασία (δημιουργώντας τον δικό μας κόσμο).

Αυτό το εργαστήριο πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο ClubLokaal (2025), στη Breda της Ολλανδίας. Πράγματι, εφαρμόζοντας συλλογικά την κατασκευή του οχυρού από κουβέρτες, μπόρεσα να παρατηρήσω ότι οι συμμετέχοντες εργάζονταν μαζί αλλά και ατομικά, ο ένας δίπλα στον άλλον. Αυτό ήταν μια μικρογραφία εκδήλωσης του ελέγχου και της ιδιωτικότητας που εναλλάσσονταν στον χρόνο. Η φαντασία εκδηλώθηκε όταν οι συμμετέχοντες ξεπέρασαν τα όρια, παίρνοντας υλικά που αρχικά δεν προορίζονταν για χρήση στο εργαστήριο. Η ιδέα ήταν να φτιαχτεί ένα σπίτι για την κοινότητα και όχι μόνο για τον εαυτό μας. Αυτό επιτεύχθηκε μέσω της πράξης της συλλογικής δόμησης και όχι με βάση τα μεμονωμένα συμφέροντα του καθενός. Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα «αρχείο σπιτιού» με τα δημιουργικά αποτελέσματα του εργαστηρίου, καθώς και ο χώρος του ClubLokaal να γίνει πιο οικείος για την ομάδα από ό,τι ήταν πριν.